داستانهای واقعی از "راز"

شمیم جان ممنون از اینکه این بخش رو به وبلاگت اضافه کردی. سارا خانوم از شما هم ممنون که این پیشنهاد قشنگ رو دادید.
در مورد تکنیکهای طلایی و شخصی هر کس من تست کردم و متوجه شدم بعضی کارها باورش برام سخته و جواب نمیده و در عوض بعضی دیگه کاملاً با روحیم هماهنگه و به محض اینکه دست به کار میشم احساس میکنم تمام وجودم داره باهام هماهنگ میشه.
تکنیکی که من خیلی ازش استفاده میکنم و خدا روشکر همیشه جواب میده فکر کردن به موضوعی هست که مد نظرمه.
روش من اینجوریه که پشت میزم میشینم یا گاهی روی تختم، دو تا دستمو میذارم جلو صورتم و چشامو میبندم. اینجوری همه چیز کاملاً تاریک و سیاهه. حالا توی فکرم شروع میکنم به رفتن به طرف اون چیزی که توی ذهنمه. آروم آروم حس میکنم سرم و بعد همه وجودم داره داغ میشه و جلو چشمام در حالیکه کاملاً بستست 1 مسیر لوله مانند رو میبینم که به سرعت توی اون دارم حرکت میکنم.
اینجا دیگه تمام وجودم متمرکز روی موضوعیه که بهش فکر میکنم.
البته موندن توی این مرحله یه خورده آسون نیست. گاهی از ترس وگاهی هم از ذوق دیدن اون چیز یهو حواسم پرت میشه و از اون حال در میام. اما دارم بازم تمرین میکنم. این رو هم بگم که بعضی وقتا به چیزی فکر میکنم که برام ظاهراً مهمه اما انگار توی ضمیرم کمتر بهش اهمیت میدم. این وقتا معمولاً اتفاق خاضی نمیافته اما وقتی به موضوعاتی که از ته دل براش دست و پا میزنم فکر میکنم انگار بدنم منتظر بوده که بره توی این خالت و سریع عکس العمل نشون میده! البته سعی کنید با شکم پر نباشید چون پر بودن شکم باعث رخوت و سستی میشه و تمرکز آدم رو از بین میبره و ممکنه باعث ناامیدیتون بشه. همینطور شرایط مکان و زمان و حال و هوای خودتون هم توی این کار تاثیر داره. من اینجوری به خیلی چیزا رسیدم.. در کل این روش در من بیشتر جواب میده به اضافه شکرگذاری که مدتیه سعی میکنم بابت همه چیز خدا رو شاکر باشم و جواب گرفتم. و ایده دفتر شکر گذاری هم به نظرم کار جالبیه که میخوام امتحان کنم.امیدوارم چیزایی که گفتم به دردتون بخوره